Να πάρει για πρώτη φορά στην Ιαπωνία ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Φυσικά κοιμόταν σαν άγγελοι, όχι γαλακτοκομικά, το jet-lag, έτσι μπορώ να επιβεβαιώσω ότι το σώμα σας να προσαρμοστεί ιαπωνικό χρόνο από την ημέρα πριν (κατά τη διάρκεια της πτήσης και ούτω καθεξής) λειτουργεί όμορφα. Έχουμε σε ένα συντονισμένο τρόπο για την αντιμετώπιση της 5 γιατί μοιράζονταν εκείνη την τεράστια αίθουσα. Τα πλεονεκτήματα της μοιράζονται ένα δωμάτιο είναι ο απόλυτος συντονισμός και οργάνωση, είχαμε τα πάντα στο χέρι, ήταν πολύ φθηνότερο, όμως τα μειονεκτήματα ήταν το ροχαλητό (lol), μερικές φορές χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε το κοινόχρηστο μπάνιο για να είναι πιο γρήγορα ή να είστε προσεκτικοί futons ομότιμων να κινηθεί γύρω από το δωμάτιο. Κατά τη γνώμη μου αξίζει τον κόπο.

Πηγαίνοντας στο πρωινό συνάντησε τον "gatohambriento" σε μια πλευρά του τεράριουμ με θέα την αίθουσα πρωινού κάθε πρωί και, περιστασιακά, ήρθε μια γάτα για να δείτε αν μη τι άλλο έπεσε, αλλά το περίεργο είναι ότι το σφάλμα μόλις κάθισε πίσω από μια αφίσα μας ζήτησε να μην alimentásemos τη γάτα ...

Όπως είπα με την ευκαιρία Edoya πρωινό δεν ήταν της αρεσκείας μου, έτσι ώστε το πρωί συνάντησα νέα αγάπη μου, το κακάο και cafelitos Vanhouten πίντα.

Μετά το πρωινό φύγαμε από το ξενοδοχείο και εκεί ήμασταν, κλοτσιές Τόκιο μετά από μια σύντομη διαδρομή με το τρένο-Okachimachi Τόκιο. Δυστυχώς, τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Τόκιο ήταν μερικώς ανακαινιστεί και θα έπρεπε να ακολουθούν τα σήματα και τα βέλη περισσότερο από το συνηθισμένο. Φεύγοντας από την περιοχή των σταθμών και με κατεύθυνση προς το Αυτοκρατορικό Παλάτι είχε κάποια προβλήματα με την ισορροπία, συνήθως συμβαίνει όταν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Αλλά μεταξύ της πυξίδας του Edward και καθοδήγηση κατάφερα να φτάσει μου κανένα πρόβλημα.

Μόλις εκεί έκανε μερικά ωραία Κορεάτες επόμενο αρχείο. Εκείνο το πρωί έμαθα να μην υποθέσουμε ότι κάθε Ασιάτες στην Ιαπωνία Ιαπωνικά XDDD. Αυτή η εικόνα μου αρέσει, 4 φίλοι με τη γέφυρα Nijubashi πριν.

Στη συνέχεια, ερχόμαστε να αποκτήσετε πρόσβαση στην περιοχή επισκέφθηκε το παλάτι, και ένα πολύ φιλικό φρουρά μας είπε σε μια υπέροχη αγγλικά ήταν ένας χρόνος για το άνοιγμα, η αστυνομία υποστήριξε ότι δεν μπορούσε να μιλήσει τα αγγλικά που μιλούσε μόνο Japnglish, ντροπή δεν θα επιτρέπεται βγάλετε φωτογραφίες με τους τουρίστες ... (ή έτσι είπε). Τώρα Συμμερίζομαι το πρώτο βίντεο της ημέρας:

Σε άλλες 2 μεγάλες προσωπικές ανακαλύψεις που έκανα εκείνη την ημέρα ήταν η πρώτη ιαπωνική τζιτζικιών. Υπάρχουν πολλοί και ο ήχος είναι εκκωφαντική. Στο δάπεδο των χώρων, αν κοιτάξετε, υπάρχουν πολλές τρύπες στο έδαφος. Τζιτζικιών ζουν στην παρανομία πρώτο κύκλο τους. Στη συνέχεια, έρχονται στην επιφάνεια, αφήνοντας μια τρύπα στο έδαφος (δοκιμή ...) και να υποβληθεί σε μια άλλη μεταμόρφωση, είναι όπως όλοι γνωρίζουμε το τζιτζίκι, το οποίο κάνει λίγο θόρυβο (ή λεπτά λεπτά, η ιαπωνική ονοματοποιία του ήχου του τζίτζικα). Εδώ βάζω μια μικρή τομή που δείχνει ξεκάθαρα τον ήχο που μένει μαζί σας συνεχώς.

Η άλλη ανακάλυψη είμαι αναφέρεστε είναι το πώς να επικολλήσετε τη Nippon Lorenzo. Η υπερβολική ζέστη του Αυγούστου είναι μια υγρή θερμότητα που μαγειρεύουν το δικό σας ιδρώτα, έτσι όταν δεν είχαμε αρκετό χρόνο να κλωτσάει τον αυτοκρατορικό κήπο (μια αρκετά μακρά πόδια) ήταν τρελός που αναζητούν ένα μηχάνημα αυτόματης πώλησης, έτσι ήμουν ευγνώμων να βρουν κατάλληλα .

Ένα άλλο σφάλμα βρείτε στα ιαπωνικά πάρκα είναι οι Gokunianos pokemons, για μένα αυτή η φωτογραφία πήδηξε μία και έσπασε μου στην οθόνη της φωτογραφικής μηχανής εμφανίζεται η φράση "άγρια ​​Pokemon Εμφανίζεται ...", αλλά δεν dejoócapturar!

Δεν σαφές κατά πόσον οι δύο Ιάπωνες, οι οποίοι βρίσκονταν στη μικρή σκιά ακριβώς έξω από τους κήπους, οι ζητιάνοι ή όχι.

Chiyoda συνέχισε με τα πόδια μας. Μετά που διέρχεται από το απογοητευτικό μουσείο της τεχνολογίας οδεύουμε προς το Budokan, όπου μια μεγάλη συγκέντρωση οπαδών του Gundam. Αν δεν είχαμε σχέδια να εισέλθει, να δει αυτό το γεγονός μας ενδιαφέρει, αλλά δεν ήταν προσβάσιμα στο ευρύ κοινό. Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπουμε Juanma Juanjo και προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πολύπλοκο σχέδιο να γλιστρήσει.

Τίποτα, επειδή δεν παίρνουν κατευθύνει τα βήματά μας στον ιερό Γιασουκούνι. στο δρόμο προς το ναό, δεξιά στη γωνία πριν Peazo ΤΗΣ Torii, σταμάτησα για να βγάλω μερικές φωτογραφίες με την ομάδα, όταν ήμουν παιδί με χαρακτηριστική ενδυμασία. Έτσι έκανα το εξής fotillo ματιά. Μετά βλέπουμε την ευρύτερη εικόνα και τη λάμψη των ιαπωνικών πιστεύω ότι δεν ήταν αρκετό ... ύπουλος GOMENNASAI!

Και γύρω από τη γωνία, ΓΙΑ ΝΑ!

Αν δείτε στην φωτογραφία επάνω, στο ύψος των ανθρώπων είναι ένα μεγάλο παραδοσιακό πέτρινα φανάρια κοσμούν την λεωφόρο. Ένας σύντροφος για να τα δείτε είπαμε ότι αυτά τα αντικείμενα πέτρα χρησιμοποιήθηκαν για να περιστρέψετε οτιδήποτε μετά την είσοδό του ως άξονα σύλλογο στην κορυφή ... Hehehe

Μια στάση για το επόμενο βίντεο.

Όπως έχετε δει στο βίντεο τη συμμόρφωσή μας με την ιεροτελεστία του καθαρισμού στο Temizuya.

Δίπλα στο ναό Γιασουκούνι είναι ένα μουσείο του πολέμου. Εκεί, ανάμεσα σε πολλά άλλα πράγματα που μπορείτε να δείτε ένα πραγματικό παιχνίδι όπως αυτοί που χρησιμοποιούνται Μηδέν ο καμικάζι στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά το συναρπαστικό πρωί μπήκαμε ένα ιαπωνικό εστιατόριο όπου καταβρόχθισε ένα μεγάλο Tonkatsus. Οι στάμνες νερό πάγου που σερβίρεται δωρεάν εξαφανιστεί από το τραπέζι ... εκείνη την θερμότητα!

Και μετά το γεύμα αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για να φρεσκάρετε και να αφήσει εκεί είχαμε κάνει κάποια ψώνια το πρωί. Ο στόχος της βραδιάς ήταν Akihabara. Για την ευκολία που δεν φέρουν τη δύναμη βιντεοκάμερα στη γειτονιά. Έτσι, φρέσκα και καθαρά ρούχα duchaditos θα αποτολμήσει στη γειτονιά των χιλίων frikadas.

Όπως μπορείτε να φανταστείτε, όπως νάνοι που απολαμβάνουν τα πολλά καταστήματα και τα σοκάκια της. Είμαστε μόνο ελαφρώς έβλαψαν την βροχή το απόγευμα ότι κατά καιρούς, αλλά συνήθως ήμασταν σε εσωτερικούς χώρους. Μετά από εξαερισμό καταναλωτικός παρορμήσεις μας σε ρυθμούς Akihabra με κραυγές KANDOOOOO αποφάσισε να τρώνε στα McDonalds, όπως βλέπετε στην παρακάτω εικόνα επαναλαμβάνεται με την EBI-Philetus.

Edoya δρόμο προς το ξενοδοχείο υπήρχε τοπική πρόσβαση με σκάλα προς τα κάτω και μια ύποπτη κόκκινα φώτα διακόσμησης. Στην πόρτα μια πινακίδα των τιμών. Δεν είχαμε ιδέα που ήταν αφιερωμένη στον τόπο που έμειναν ανοικτά τη νύχτα, αλλά το αστείο ήταν. Αν κάποιος ξέρει που διατίθενται στην αφίσα για να μας πει.

Και στον ύπνο, ήταν μια μεγάλη μέρα και ήμασταν πραγματικά κουρασμένος ... στο επόμενο χρονικό Harajuku και Shibuya.